W drugim kwartale XIV wieku zmiany zaszły tak daleko, że odnoszący najwięcej sukcesów prowincjonalni wasale szogunatu zaczęli kwestionować wartość zależności od rządu Kamakura. Tak więc, kiedy obalony imperator pośmiertnie znany jako Godaigo, wezwał do broni przeciwko szogunatowi, pomiędzy tymi którzy poparli go byli Ashikaga Takauji i Nitta Yoshisada, obaj spadkobiercy Minamoto Yoritomo i byli dowódcy armii Kamakura. W 1333 Yoshisada zdobył Kamakura i rozbił szogunat. Dwa lata później, Takauji zerwał przymierze z Godaigo i wygonił go ze stolicy. W 1336, po zniszczeniu armii Yoshisady w Bitwie pod Minatogawa, ustanowił on nowy szogunat, na którego czele sam stanął, z kwaterą główną w dzielnicy Muromachi miasta Kyoto. Pod nowym rządem, wojownicy nie tylko panowali nad terenami rolniczymi ale mieli poważne wpływy na dworze imperialnym. Kula śnieżna Yoritomo nie zaczęła jeszcze się toczyć ani nawet się powiększać.

Piętnastu szogunów Ashikaga panowało pomiędzy 1336 i 1573 r n.e. w którym to roku ostatni panował, ale tylko pierwszych sześciu mogło powiedzieć że to oni rządzili krajem. Pod koniec 1400 r n.e. podczas gdy zarówno dwór jak i szogunat pozostawały nominalnie władzą, realna władza przeszła w ręce kilkudziesięciu feudalnych baronów zwanych daimyo, których autorytet/poważanie zależał od ich zdolności do utrzymywania włości za pomocą sił zbrojnych. Następnie przeminęło półtora wieku prawie nieustannych wojen w których daimyo konkurowali pomiędzy sobą, a także z tymi co byli poniżej ich w hierarchii, aby utrzymać i rozszerzyć swoje posiadłości. Duch tego Sengoku (dosłownie „kraju objętego wojną”) wieku jest wyrażany dwoma popularnymi wówczas wyrażeniami : gekokujo (niższy przeskakuje wyższego) i jakuniku kyoshoku (słaby staje się mięsem; silny zjada).

Ale niestabilność gekokujo nie mogło być utrzymywane w nieskończoność. Daimyo szybko odkryli że powiedzenie ‘móc ustanawiać prawa’ idzie w parze z innym powiedzeniem „kto mieczem wojuje, od miecza ginie” i równie wielu z nich spędzało tyle samo czasu i energii na bronieniu się przeciw własnym ambitnym wasalom co przeciw innym daimyo. Pod koniec XVI w najprzebieglejsi spośród nich, zaczęli szukać sposobów aby zredukować niezależność wasali. To z kolei stworzyło możliwość zbudowania coraz większych posiadłości i rządzących przymierzy łączących całe regiony. W końcu, sukcesywne wysiłki 3 ludzi – Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi, and Tokugawa Ieyasu – wyeliminowały wielu mniejszych daimyo i zjednoczyły innych w ogólnonarodowe koalicje. W 1603 r Ieyasu przyjął tytuł szoguna i ustanowił trzeci wojskowy reżim w Japonii. Nowa polityka, rodzaj scentralizowanego feudalizmu, podzieliła większość kraju na wielkie własności administrowane przez dziedzicznych daimyo, którzy byli z kolei uważnie obserwowani i kontrolowani przez szogunat.

koniec części trzeciej

nadesłał: Andrzej Łabędzki
tłumaczenie: Szczepan Janczuk
Źródło: aikido-lista.budo.net.pl

Powierzchowne podobieństwa pomiędzy samurajem i rycerzem północnej Europy kuszą nas aby postawić znak równości pomiędzy narodzinami klasy samurajów i zaczątkami „feudalizmu” na wsi japońskiej; ale tak się nie stało. Podczas gdy spadkobiercy zarówno genealogiczni i instytucjonalni zawodowych wojowników z epoki Heian rzeczywiście stali się rządzącymi średniowiecza japońskiego i średnio-nowoczesnych epok, aż do samego końca XII wieku samurajowie pozostawali w służbie państwa i dworu cesarskiego i nie byli ich przeciwnikami.

Ta sytuacja tak pozornie zagadkowa staje się nieco jaśniejsza kiedy weźmiemy pod uwagę kontekst tamtych czasów. Rodzący się stan wojskowy w X, XI i XII wieku był formowany z zewnątrz przez te same – publiczną (państwowa) i prywatną (szlachta dworska) politykę która wzmacniała jego rozwój, jak i z wewnątrz, poprzez nieumiejętność jego własnych członków do zapewnienia sobie bezpieczeństwa i wytworzenia wewnętrznych więzi. Tak jak posiadanie ziemi, system zarządzający tej samej ery, wojskowy i polityczny system Heian z gotowością odpowiadał i przystosowywał się do zmieniających się warunków w stolicy i w prowincjach, podczas gdy dwór cesarski zazdrośnie strzegł swoich praw wyłączności do nadzoru i dyrygowania. Następnie, w 1180 roku Minamoto Yorimoto wywłaszczony spadkobierca wiodącej rodziny samurajskiej, biegle wykorzystując swój własny rodowód, konkretne ambicje prowincjonalnych wojowników i serię przewrotów na imperialnym dworze, stworzył nową instytucję zwaną przez historyków szogunatem, lub bakufu, we wschodnio-japońskiej wiosce Kamakura.

Pierwszy szogunat był w zasadzie rządem w rządzie, stanowił jednocześnie wspólną jak i oddzielną część imperialnego dworu w Kyoto. Jego główną funkcją był nadzór nad wschodnią Japonią i klasą samurajów, opartą na autorytecie nadanym przez dwór cesarski. Ale utworzenie tej nowej instytucji stworzyło staczającą się kulę śniegową, która się powiększała aż do kompletnego zniszczenia klasycznej polityki Japonii. W XII wieku wasale szogunatu w całym kraju odkryli że mogą użytkować izolację od bezpośredniego nadzoru dworu cesarskiego, oferowaną im przez rząd Kamakury, aby wyrażać coraz mocniejsze i bardziej osobiste żądania do posiadania ziemi – i ludzi na niej – którą administrowali oni z ramienia władzy, która była w stolicy. Poprzez stopniowy postęp za pomocą „faktów dokonanych” nowy, wojenno-zdominowany system władzy wchłonął stary, dworsko-zdominowany i realna władza nad terenami rolniczymi przeszła z rąk centrum w ręce władzy lokalnej.

koniec części drugiej

nadesłał: Andrzej Łabędzki
tłumaczenie: Szczepan Janczuk
Źródło: aikido-lista.budo.net.pl

Słynna japońska hierarchia wojenna społeczeństwa narodziła się w początkowej części okresu Heian (794-1185) jako produkt tego samego trendu w kierunku prywatyzacji funkcji w rządzie i przekazywania odpowiedzialności administracyjnej, która to wyróżnia politykę w okresie Heian od jej poprzednika Nara (710-794). Korzenie tej hierarchii tkwią w zmianie polityki imperialnego dworu militarnego, która zaczęła się w połowie dekady VIII wieku n.e. i nabrała rozmachu w IX w n.e.

Pod koniec VIII w.n.e. dwór imperialny i jego stronnicy opracowali szczegółowy zespół wojskowych instytucji wzorowanych w szerokiej mierze na instytucjach T’ang w Chinach. Przeciwnie jednak do popularnego przekonania, że te instytucje były po prostu skopiowane jako całość, zostały one uważnie zaadaptowane do japońskich potrzeb. Ale różnorodne cele i wymagania państwa były między sobą często sprzeczne, czego rezultatem było przyjęcie przez imperialny aparat militarny licznych, niemile widzianych kompromisów. Problemy tkwiące w systemie od samego początku, pogorszyły się poprzez zmianę warunków, jako że główne armie państwa były ukształtowane tak, aby sprostać groźbom inwazji z kontynentu i wyzwaniom regionalnym i zmieniły się w nowe, scentralizowane politycznie, kiedy groźby inwazji gwałtownie zmniejszyły.

Około połowy VIII wieku, dwór zaczął od nowa szacować swoje potrzeby militarne i zmieniać strukturę sił zbrojnych, naprawiając i eksperymentując z mechanizmami używania i dyrygowania nowych i różnorodnych rodzajów wojska, aż osiągnięty został sprawnie działający system pod koniec IX wieku. Stopniowo, rząd zaprzestał poboru i szkolenia całej populacji i skoncentrował się zamiast tego na dobieraniu prywatnie wyszkolonych sił zbrojnych złożonych z utalentowanych w działaniach wojennych grup elitarnych poprzez nadawanie im serii nowych wojskowych stanowisk i tytułów, które uprawniały użycie osobistych sił wojskowych tych grup w imieniu państwa. W istocie dworska polityka przesunęła się z poborowych, publicznie szkolonych sił zbrojnych w kierunku prywatnie ćwiczonych i prywatnie wyekwipowanych zawodowych najemników.

Jak to się zdarza, zainteresowanie rządu utalentowanymi wojownikami prowincjonalnych elit i niższych rangą wielkich rodzin szlacheckich zbiegł się z rosnącym prywatnym zapotrzebowaniem na tych samych wojowników ze względu na współzawodnictwo o bogactwo i wpływy pomiędzy najpotężniejszymi szlacheckimi rodzinami na dworze cesarskim. Państwowe i prywatne potrzeby posłużyły do stworzenia ciągle zwiększających się możliwości awansowania dla tych z talentem militarnym. Ciągle rosnąc, od VIII wieku, umiejętności w posługiwaniu się bronią zachęcały ambitnych młodych ludzi do kariery w służbie dla rządu i / lub dla kilku potężnych arystokratów w stolicy. Czym większe stawały się te możliwości, tym bardziej entuzjastycznie i poważniej tacy młodzi ludzie poświęcali się zawodowemu wojsku. Rezultatem było stopniowe powstanie stanu zawodowych wojskowych w stolicy i na prowincji.

koniec części pierwszej

nadesłał: Andrzej Łabędzki
tłumaczenie: Szczepan Janczuk
Źródło: aikido-lista.budo.net.pl

Skrzyp na zdrowe, piękne włosy i paznokcie. Chrom i morwa biała na szybkie odchudzanie. Magnez dla zestresowanych. L-karnityna, by szybko i ładnie wyrzeźbić mięśnie. Zażywanie suplementów diety to nowy trend w naszym społeczeństwie. Jaką cenę za to płacimy? Czy łykanie witamin i ziół w pigułkach rzeczywiście zapewnia nam zdrowie?

Garść pigułek na każdy dzień

Suplementy diety czy też „suple”, jak nazywają je niektórzy, to tabletki lub płyny, których zadaniem jest uzupełnienie diety w składniki mineralne, witaminy oraz inne substancje, jak choćby kofeina czy guarana. Od leków różnić się mają tym, że nie zawierają związków farmakologicznych, a co za tym idzie – można je kupować bez recepty i stosować na własną rękę.

Dlatego też radośnie sięgamy po portfele, kupujemy i łykamy. W końcu każdy chce być młody, piękny, zdrowy i pełen energii, a producenci suplementów zapewniają o tego rodzaju skuteczności. Wystarczy posłuchać bloku reklamowego w dowolnym radiu, by usłyszeć o co najmniej trzech tego typu środkach, które uratują nasz organizm.

Kto chce cieszyć się dobrym samopoczuciem, kondycją i urodą, powinien więc zaczynać dzień od zażycia garści różnego rodzaju pigułek. Mam rację?

Nie takie zdrowe, jak je malują?

Carole Grant, zawodowa opiekunka, nie ufa lekarzom. Kiedy więc zapragnęła schudnąć, wybrała się do uzdrowicielki. Ta zaleciła jej zestaw ziół, suplementów i witamin mających pomóc w zrzuceniu wagi. Po kilku tygodniach zażywania tych „zdrowych” dodatków Grant, będąc w pracy w mieszkaniu klienta, zaczęła odczuwać dziwne dolegliwości w palcach stóp.

„Mrowiły jak szalone” – opowiada kobieta. „Pomyślałam, że to dywan w mieszkaniu, bo był stary i brudny, a ja zdjęłam buty”. Kiedy mrowienie rozprzestrzeniło się na całe stopy, zrozumiała, że to coś innego niż dywan. Potem rozprzestrzeniło się na całe nogi i wiedziała, że ma kłopoty. „Nogi zdrętwiały mi aż do kolan” – wspomina. Po badaniach lekarskich okazało się, że poziom witaminy B6 w jej krwi był astronomicznie wysoki.

Okazało się, że uzdrowicielka zaleciła 100-krotną dawkę witaminy B6, a w dodatku nie poinformowała kobiety, kiedy powinna przestać ją zażywać. Grant brała ją przez 4 miesiące.

Przeczytaj pełny artykuł na stronie figeneration.pl

Autor: Karina Gawin
Źródło: figeneration.pl

Kwasy tłuszczowe Omega-3 (zwane też kwasami tłuszczowymi n-3 lub ω-3) to nienasycone kwasy tłuszczowe, których ostatnie wiązanie podwójne w łańcuchu węglowym znajduje się przy trzecim od końca atomie węgla. Do tej grupy należą m.in. wielonienasycone kwasy pełniące ważną rolę w odżywianiu człowieka:

• kwas α-linolenowy (ALA)
• Kwas eikozapentaenowy (EPA)
• Kwas dokozaheksaenowy (DHA)

W kilku badaniach stwierdzono możliwe działanie przeciwnowotworowe kwasów tłuszczowych Omega-3 (zwłaszcza w przypadku raka piersi, okrężnicy i prostaty). Ostatnie badania sugerują też, że kwasy te spowalniają starzenie się komórek.

Istnieją silne dowody naukowe, że spożycie kwasów tłuszczowych Omega-3 wiąże się z obniżeniem poziomu trójglicerydów we krwi i regularne przyjmowanie zmniejsza ryzyko wtórnych i pierwotnych zawałów serca.

Pewne korzyści odnotowano również w takich stanach chorobowych, jak zaburzenia rytmu serca oraz reumatoidalne zapalenie stawów.

Ważna jest odpowiednia proporcja kwasów tłuszczowych Omega-3 i Omega-6 w diecie. Kwasy Omega-6 (a zwłaszcza kwas arachidonowy) ułatwiają produkcję prostaglandyn, czyli hormonów prozapalnych. Z kolei kwasy Omega-3 działają hamująco na stan zapalny, gdyż w organizmie konkurują z kwasami Omega-6, zmniejszając ich stężenie w tkankach oraz ograniczając ich reakcje z enzymami. Wg danych National Institutes of Health, Amerykanie zwykle spożywają zbyt dużo kwasów Omega-6 w porównaniu do kwasów Omega-3. Proporcje tych dwóch typów kwasów są bardziej korzystne w diecie śródziemnomorskiej (stosunkowo ubogiej w kwasy Omega-6) oraz w diecie Japończyków i Grenlandczyków (bogatej w kwasy Omega-3).

Znaczny nadmiar kwasów Omega-3 może być szkodliwy, więc należy stosować umiarkowane dawki (szczególnie u osób cierpiących na cukrzycę i choroby krążenia).

Kwasy tłuszczowe Omega-3 są potrzebne organizmowi każdego dnia, między innymi jako podstawa do budowy i utrzymania przy życiu każdej pojedynczej komórki ciała, a także wykorzystywane są jako paliwo do uzyskania energii w komórce. Dlatego też dostateczny i stały dopływ kwasów tłuszczowych Omega-3 jest absolutnie nieodzowny dla zachowania zdrowia i sprawności fizycznej.

Wskutek zmienionych warunków i przyzwyczajeń żywieniowych, dostateczne zaopatrzenie w kwasy tłuszczowe Omega-3 nie jest w dzisiejszych czasach zapewnione.

Naukowcy przypuszczają, że w ostatnim dziesięcioleciu styl naszego życia, zbyt duży stres, braki w zdrowym, wysoko-wartościowym i możliwie poprzestającym na naturalnych składnikach pożywieniu prowadzą do podwyższonego zapotrzebowania na kwasy tłuszczowe Omega-3.

Kwasy tłuszczowe Omega-3 nie są lekarstwem. Czy to w kapsułkach jako uzupełnienie pożywienia, czy też w formie jednego lub dwóch regularnych posiłków w tygodniu zawierających rybę, nie działają one natychmiast i bezpośrednio jak tabletka przeciwbólowa.

Ten kto cierpliwie uczy się uwzględniać w swoim jadłospisie rybę lub uzupełnia swoje pożywienie codziennie kapsułkami Omega-3, może liczyć na to, że będzie nagrodzony widocznym polepszeniem swojego samopoczucia. W praktyce wprawdzie mijają często tygodnie, czasem miesiące, lecz ostatecznie większość ludzi zyskuje dzięki Omega-3.

A co wspólnego mają Omega-3 i treningi?

Grupa 24 kobiet i mężczyzn przyjmowała placebo albo 4 gramy oleju rybiego (Omega-3) dziennie przez 6 tygodni, nie wykonując żadnych ćwiczeń siłowych.

Po podsumowaniu wyników okazało się, że grupa podstawowa (suplementowana) odznaczała się wyraźną poprawą zarysów mięśni w porównaniu z grupą kontrolną. W dodatku zaobserwowano dostrzegalne obniżenie się poziomu tkanki tłuszczowej u grupy suplementowanej, a po zmierzeniu średniej wyszło pól kilograma utraty tkanki tłuszczowej na osobę, mimo że członkowie grupy podstawowej nie ćwiczyli fizycznie.

Pozostaje już tylko wziąć pod uwagę przyjmowanie Omega-3 z jednoczesnym treningiem. Można mieć nadzieję, że wyniki będą jeszcze korzystniejsze.

Źródło: kif.pl |wikipedia.pl | omega3.info.pl

Już w najbliższą sobotę (12 maja) zapraszamy na kolejne Sobotnie Warsztaty Aikido w WKAA.

Trening poprowadzi Przezydent Polskiej Federacji Aikido – Jerzy Pomianowski – 6 dan Aikido Aikikai, Chuden Kenjutsu w szkole Kashima (uczeń mistrza Minoru Inaba), przewodniczący International Shiseikan Budo Association, ekspert Koryu Bujutsu, założyciel i dyrektor merytoryczny Budojo.

Po treningu odbędą się egzaminy na stopnie kyu.

Dojo Koło, 12 maja 2012 godz. 15.30 – 18.00

Ul. Księcia Janusza 45/47

Zespół Szkół nr 24 im. Prof. S. Bryły (Mała Sala Gimnastyczna)

Kurs przeznaczony jest dla osób, które rozpoczynają swoją przygodę z językiem japońskim. Celem zajęć jest zapoznanie uczestników z podstawami i specyfiką języka.

W programie kursu m.in.:

• pismo japońskie (hiragana i katakana)
• zwroty grzecznościowe
• podstawy gramatyki (zdania twierdzące i przeczące, czas teraźniejszy i przeszły)
• ciekawostki językowe

Materiały autorskie w cenie zajęć.

Od 8 maja rusza w SOTO kurs podstawowy języka japońskiego. Pierwsza część kursu, będzie kontynuowana w kolejnych miesiącach i latach, tak, aby uczestnicy zajęć mogli rozwijać w przyszłości swoją wiedzę o języku na poziomie średnim i zaawansowanym. Uczestnicy kursu będą mogli kontynuować naukę w czerwcu – na części II oraz później, po wakacjach od października – na kursie średniozaawansowanym.

Część I (maj 2012)

Zajęcia odbywają się we wtorki i czwartki godz. 19:30 – 21:00 (1,5 godz.)
DATY ZAJĘĆ:     8, 10, 15, 17, 22, 24, 31 maja (7 zajęć)
Ilość osób:     od 5 – do 12
Wiek uczestników:     powyżej 14 roku życia
Cena:     160,- zł

Część II (czerwiec 2012)

Zajęcia odbywają się we wtorki i czwartki godz. 19:30 – 21:00 (1,5 godz.)
DATY ZAJĘĆ:     5, 12, 14, 19, 21, 26, 28 czerwca (7 zajęć)
Ilość osób:     od 5 – do 12
Wiek uczestników:     powyżej 14 roku życia
Cena:     160,- zł

Dla osób, które nie zdążą rozpocząć nauki w tej grupie przewidziany jest intensywny kurs wakacyjny. Cały materiał będzie można nadrobić biorąc udział w 14 zajęciach w lipcu lub w 14 zajęciach w sierpniu. W każdym z tych miesięcy będzie realizowany program części I i części II. Zajęcia będą odbywały się dwa razy częściej niż w ciągu roku szkolnego. Szczegóły będą dostępne wkrótce na stronie www.soto.waw.pl.

Od października będzie kontynuowana nauka w grupach, które już mają zaliczony materiał z części I i części II oraz ponadto, zostanie uruchomiona nowa grupa dla osób zupełnie początkujących, czyli rozpocznie się ponownie kurs według programu podstawowego z części I.

Zajęcia poprowadzi Agnieszka Nowacka

lektorka języka japońskiego
praktykuje Aikido

Agnieszka o sobie:
W 2002 roku ukończyłam Japonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę magisterską z zakresu literatury współczesnej napisałam pod kierunkiem Profesora Mikołaja Melanowicza. Od tego czasu zajmuję się nauką języka japońskiego, prywatnie i w szkołach językowych. Miałam okazję prowadzić zajęcia dla klientów korporacyjnych, pasjonatów sztuk walk oraz dzieci.
Zajmowałam się w życiu zawodowym wieloma sprawami, ale to Japonia i język japoński zawsze wyznaczały moją drogę i otwierały kolejne drzwi.

Konsultowałam pod względem językowym i kulturowym kilka warszawskich restauracji Sushi oraz przez wiele lat współtworzyłam jeden z klubów Aikido.

Prowadzę zajęcia autorskie „Pestki z japońskiego arbuza” dla dzieci przedszkolnych i wczesnoszkolnych oraz warsztaty kulturalne „Japoński Ogród”.

W swojej pracy skupiam się na obalaniu mitów dotyczących Japonii, promocji kultury i pokazywaniu piękna języka. A język japoński urzeka każdego, kto zgłębia jego tajemnice. Swoją prostotą, piękną melodią i fascynującym pismem.

Miałam szczęście uczyć się od najwybitniejszych japonistów, prof. Kotańskiego, prof. Melanowicza, dr Żuławskiej – Umedy, prof. Kozyry.

W 2002 roku miałam zaszczyt uczestniczyć w spotkaniu z Cesarzem i Jego Żoną organizowanym na UW podczas cesarskiej wizyty w Polsce.

Moją największą pasją są znaki, których tajemnice opisuję na blogu „Znakownia”. Szukam w nich odpowiedzi na nurtujące pytania dostrzegając ich niezgłębioną mądrość. Dzień zaczynam od kawy.

Źródło: www.soto.waw.pl

Nieocenione źródło wiedzy na temat Aikido dla wszystkich osób pragnących zgłębić tę wyjątkową dyscyplinę. Książka prowadzi czytelnika od spraw zupełnie podstawowych jak historia Aikido, poprzez szeroki wykład na temat teorii i praktyki tej „sztuki koordynacji” aż do szczegółowego przedstawienia poszczególnych technik obrony.

Energia Ki, Dojo, dźwignie, rzuty, życie w zgodzie z wszechświatem i umiejętność wykorzystywania siły przeciwnika to tylko mała cząstka tego, co kryje się pod nazwą „AIKIDO”. Książka ta już od ponad trzydziestu lat jest wulkanem wiedzy dla osób pragnących pogłębić tajniki japońskiej sztuki walki. Niezwykle barwne i dokładne opisy ćwiczeń i chwytów z dołączonymi ilustracjami świetnie obrazują i naświetlają tą niezwykłą dyscyplinę. „Dynamiczna Sfera” doprowadza czytelnika do samych korzeni, poczynając od historii, poprzez szeroki wykład na temat koordynacji ruchu, aż po największy skarb czyli zdradzenie tajników efektywnej obrony. Książka jest bardzo dobrym przewodnikiem, dzięki któremu już praktykujący dyscyplinę, jak i nowicjusze mogą lepiej zrozumieć istotę „Drogi do harmonii” ciała i duszy.

Źródło: pl.shvoong.com

Birankai Polska

zaprasza na seminarium Aikido z

Daniel Brunner Shihan (6 dan Aikido Aikikai)

Staż odbędzie się 11-13 maja 2012 r. we Wrocławiu

Program seminarium

11 maja (piątek)

19:00 – 21:00 trening, wstęp wolny
dojo Wrocławskiej Sekcji Aikido
ul. Grabiszyńska 279

12 maja (sobota)

09:00 – 12:00 trening
ul. Chełmońskiego 16

16:00 – 18:30 trening
ul. Mickiewicza

13 maja (niedziela)

10:00 – 13:00
ul. Chełmońskiego 16

Uwaga: godziny treningow przy ul. Chełmońskiego 16 mogą ulec zmianie ze względu na grafik studium AZS AWF

Cena seminarium

80 zł – całe seminarium
35 zł – jeden blok treningowy (3 godz.)
25 zł – jeden blok treningowy (2,5 godz.)

Cena seminarium w przedpłacie na konto:

70 zł – całe seminarium

Birankai Polska, ul. Sierakowskiego 41
51-678 Wrocław
nr konta: 34 1050 1575 1000 0023 2739 9479

Daniel Brunner, Shihan (6. dan Aikido)

Daniel Brunner Shihan Zaczął studiować Aikido w 1962 roku w wieku 17 lat. W 1969r. spotkał Chiba Sensei, zafascynowało go jego niezwykle wyraźne połączenie pomiędzy treningiem Aikido a pracą z bronią, silna relacja pomiędzy uczniem i nauczycielem oraz tradycyjna dyscyplina obecna w nauczaniu Senseia.

Zawodowo Daniel Sensei zajmował się animacją lalkarską i dzięki temu trafił do Polski. W 1985r. przyjechał z Lozanny, żeby przygotować spektakl we Wrocławskim Teatrze Lalek. Chcąc systematycznie trenować odnalazł we Wrocławiu jedyne w tamtym czasie dojo Aikido. Szybko okazało się, że jest starszy stopniem od uczących tam instruktorów i został poproszony o prowadzenie zajęć. Od tej pory często odwiedza Polskę, organizuje staże i obozy. Stając się ojcem wrocławskiego Aikido od 25 lat z niezmordowaną cierpliwością uczy Aikido, technik broni oraz Iai Batto-Ho. W 1999r. kilku dojo we Wrocławiu Daniel Sensei nadał nazwę Sen Nen Sugi, czyli 1000-letni cedr na znak wytrwałości w podążaniu ścieżką Aikido. W 2004 roku dzięki staraniom senseia Sen Nen Sugi stało się członkiem Birankai Continental Europe.

Aktualnie sensei prowadzi w Polsce dwa staże w roku oraz Letnią Szkołę Aikido. Na stałe mieszka w Szwajcarii w Lozannie, gdzie prowadzi swoje dojo o nazwie Ryu Seki Kai.

Źródło: aikidotrzebnica.com

André Cognard urodził sie w 1954 roku we Francji. Treningi aikido rozpoczął w wieku 10 lat u boku mistrza N.Tamury – najbardziej znanego mistrza aikido we Francji. Równolegle pobiera lekcje karate oraz kendo u najwybitniejszych mistrzów sztuk walki, przebywających w Europie. W 1974 roku spotkał na swej drodze mistrza Hirokazu Kobayashiego, z którym związany był aż do jego śmierci. André Cognard, obok Giampietro Savegnago jest głównym interpretatorem aikido prezentowanego przez mistrza Kobayashi. Od ponad 20 lat odwiedza Japonię, w której obecnie udziela lekcji aikido jako jeden z nielicznych Europejczyków. Naucza również w USA, Chinach, północnej Afryce, Ameryce Południowej, Europie. Prowadzi również staże w Polsce. Jest uznanym w świecie mistrzem w posługiwaniu sie jo i boken. Biegle włada językiem japońskim.

André Cognard to członek Rady Mistrzów (Shihankai) międzynarodowej organizacji „Kokusai Aikido Kenshukai Hirokazu Kobayashi Ha” nauczyciel i mistrz, dyplomowany profesor sztuk walki, 8 dan Aikido, uczący i pracujący na stałe we Francji. Założona przez niego, w 1982 r, szkoła „Académie Autonome d’Aikido (3A)” prowadzi nauczanie w wielu krajach Europy oraz na innych kontynentach (Indie, RPA, Japonia, Indonezja).

Kokusai Aikido Kenshukai (Kobayashi Hirokazu Ha)
Polska Akademia Aikido

zaprasza na staż Aikido z

André COGNARD Shihan 8 Dan

Staż odbędzie się 14-15 kwietnia 2012 w Warszawskim Klubie Sportowym „Gwardia,
Ul. Racławicka 132, 02-634 Warszawa

Program stażu

sobota 14 kwietnia 2012

14:00 – 15:30

16:00 – 17:30

niedziela 14 kwietnia 2012

9:30 – 11:00

11:30 – 13:00

Cena stażu:

do 2 kyu włącznie: 160 zł cały staż
od 1 kyu w górę: 180 zł cały staż
dzieci (poniżej 14 lat) :80 zł
1 trening: 60 zł

Kontakt:

Warszawska Szkoła Aikido:     + 48 600 888 373
warszawska.szkola.aikido@gmail.com